Blues po roku 1945 [16]
- -
Większość amerykańskich i europejskich miast szczyciła się faktem posiadania przynajmniej jednego bandu
bluesowego. Takie ośrodki jak Austin w Teksasie miały ich nawet sześć.
- -
Dziś nie ulega wątpliwości, że przyszłość bluesa należy nie tylko do czarnych muzyków. Do najwybitniejszych bluesmanów zalicza się obecnie Brytyjczyka Erica Claptona i nieżyjącego już białego Teksańczyka S. R. Vaughana. Po śmierci takich mistrzów jak Little Walter czy Walter Horton, ich spuściznę przejęli biali artyści - Jerry Portnoy oraz Kim Wilson.
Lata osiemdziesiąte
przyniosły niespodziewany sukces dwóm czarnym bluesmanom. Prawie siedemdziesięcioletni, zasłużony muzyk John Lee
Hooker wydał płytę zatytułowaną The Hectler, która sprzedała się w liczbie ponad miliona egzemplarzy, zaś sam artysta został zaangażowany do serii prestiżowych reklam telewizyjnych. Z kolei bliski soulu wokalista i gitarzysta Robert Cray zyskał popularność gwiazdy bluesa. Jako młody człowiek przyciągnął rzeszę nowych fanów i utorował drogę kolejnym wykonawcom - Joe Louis Walkerowi i Shermanowi Robertsonowi.
Współczesny blues różni się od tego sprzed pięćdziesięciu lat, granego przez Muddy'ego Watersa. Blues zawsze opowiadał o prozie życia. W tekstach z końca dwudziestego wieku pojawiają się czasem komputer i karta kredytowa. Wciąż wiele jest na świecie ubóstwa, narkotyków, bezrobocia i rozbitych rodzin. Aktualny jest również najważniejszy spośród „bluesowych" tematów - złożone stosunki międzyludzkie.
- -
Kolejne części: 11
| 12 | 13 |
14 | 15